Kafatasını oluşturan kemikler ilk ay­larda bütünüyle kemikleşmemişlerdir, kısmen kıkırdaksıdırlar. Aralarındaki kaynaşma yerleri oldukça yumuşaktır. Kafa kemiklerinin ön ve arkada birleş­tikleri yerlere "bıngıldak" denir. Ön bıngıldak, alın ve yankafa kemikleri­nin, arka bıngıldak ise arka ve yanka­fa kemiklerinin kesiştikleri noktada bu­lunur. Bu bıngıldakların yumuşak ol­ması kafanın büyümesine olanak ta­nır.

Yeni doğmuş bir bebeğin çok yumu­şak olan kafa kemikleri anne-baba için her zaman bir korku kaynağıdır. Ön ve arka tarafda bulunan yumuşak bölge­lerden kafatasının içindeki beyin küt­lesinin hissedilmesi mümkündür.

Kuralları koyarken açık ve yalın ol­mak, onları en az sayıda tutmak ve yal­nızca zorunlu olan durumlarda yaptı­rıma başvurmak gerekir. Şu halde, ku­rallar körü körüne bir otorite saplantı­sına dayandırılmamalı, pedagojik bir temel üzerine oturtulmalıdır Eğer koy­duğunuz ve koyacağınız kurallara si­zin davranışlarınız da uyuyorsa, onla­rı öğrenmek ve kabul etmek çocuk için daha kolay olur. Çocuk sizi model ola­rak alır ve sizin hoşunuza gitmek için, yaptıklarınızı yapmaya çalışır. Eğer ona karşı nazik davranıyorsanız, onun da size karşı nazik olmaması için bir neden yoktur. Bir şey istediği zaman ona yardımcı olmaktan kaçınmıyorsa­nız, sofranın kurulmasına ya da oda­nın düzenlenmesine o da katkıda bu­lunacaktır. Eğer kural, "konuşmaya başlamadan önce, konuşanın sözünü tamamlamasını bekle" ise ve eğer siz onun anlattıklarını sözünü kesmeden dinliyorsanız, onun da aynı biçimde davranmasını beklemek hakkınızdır Çocukların dayanamadıkları şey, ken­dileri için geçerli uygulamalarda tutar­sızlıklarla karşılaşmalarıdır. Yani anne-babanın, çocuğa önerdikleri davranış modellerine kendilerinin uygulamaya yanaşmamalarıdır. Eğer çocuk yetiş­kinlerin kendisinden neler bekledikle­rini ve tepkilerinin ne olacağını tam ola­rak kestiremiyorsa, onlara karşı güve­ni sarsılmaya başlar. Bir kuralı bir kez koyduktan sonra, onunla ters düşme­meye bakmalısınız. Ancak tutarlılık, es­nek olmamak demek değildir. Bir baş­ka deyişle, özel durumlarda kuralın dı­şına çıkılabılır.

Korkular
Her çocuğun birtakım korkulan var­dır, çoğu akla yakın olmayan korkular­dır bunlar En azından büyüklerin gö­zünde, çocukların korktukları şeylerin çoğunun gerçekten tehdit edici bir yanı da bulunmamaktadır. Küçük çocukla­ra özgü korkular çok çeşitlidir: Karanlık; yalnız kalmak; şiddetli gürültüler; tuhaf bir adamın ortaya çıkıvermesi; bazı hayvanlar; vb...
Kimi bebekler odada uçan bir sinek­ten ya da masum bir kelebekten bile korkarlar, ondan kendilerini korkutan anlamlar çıkarırlar. Çocuk, her şeyden korkabilır Aslında onu ürküten şeyin kendisi korkunç değildir ama. bebeğe dehşet veren onun görüntüsüdür.

Dil gibi, davranışların öğrenilmesi de düzenli bir çevrenin varlığını gerektirir. Bu çevrede yetişen çocuk neyin doğ­ru, neyin yanlış olduğunu öğrenir. Ço­cuğun bir şeye ya da bir kimseye gö­re yerini saptamaya, yani belli çıkış noktalarına gereksinimi vardır; bu da çocuğun kendi başarılarını ölçüp yar­gılayacağı bazı değerlerin varlığını ge­rektirmektedir. Bugün pek çok anne-baba çocuk üzerinde nasıl bir otorite uygulayacaklarını bilemiyorlar.

İki ile dört yaş arasındaki hemen bü­tün çocuklar, bazı sesleri ve heceleri çıkarmakta güçlük çekerler ve peltek peltek konuşurlar. Bu gelişme evresin­deki bir çocuğun söylemek istedikleri sözcük dağarcığındakilerden daha ge­niştir; düşündüklerini dile getirmenin zor oluşu yüzünden yeni ve telaffuzu güç olan bir sözcük kullanması gerek­tiğinde çarçabuk bir şey söylemek is­ter ve dili sürçer. Hemen bütün çocuklarda özellikle kendilerini için­den çıkılmaz durumlarda hisseden çocuklarda bu tür kararsızlıklar ve yarım-yamalak konuşmalar görülür. Söylenmesi güç bir sözcüğü telaffuz etmek isteyen çocuk, daha ilk harfte ya da ilk hecede bocalayabilir. Bu tür konuşma kusurları çoğu zaman ken­diliğinden yok olup gider: Onu her se­ferinde düzeltip, çabuk konuşmaya zorlayıp sinirlendirmeyiniz. Konuşma eylemi bilinçli bir hareket olmakla bir­likte, ağızdan çıkan seslerin çıkma sü­reci bilinçdışıdır.